Teleurstelling

Enthousiast klikte ik op de link van het webinar wat ik gepland had te kijken. Ik kreeg een ronddraaiend cirkeltje op mijn scherm dat er na 10 minuten nog was. Grrrr! Ik belde de helpdesk op, en moest kabeltjes lostrekken en weer inpluggen. Daarna nog steeds hetzelfde: een ronddraaiend cirkeltje, maar geen beeld! Ik zou teruggebeld worden zei de vriendelijke mevrouw aan de telefoon. Wanneer? “ Vandaag of misschien morgen.” Morgen!?! Ik kon wel ontploffen! Daar ging mijn zorgvuldig geplande studietijd! Ik voelde me zwaar teleurgesteld.

Kinderen hebben dat ook wel eens. Bijvoorbeeld als ze niet dat ene ijsje krijgen, want ze wilden die andere; als ze even moeten wachten terwijl hun broodje opwarmt; als hun favoriete broek in de was is, …..enzovoorts. Het gevolg: gezeur, gehuil, gekrijs. Vaak reageren we dan op twee manieren.

Manier 1- Geïrriteerd: “Stel je niet aan! Je bent toch geen bobbo? Tjoerie, hou je mond en ga zitten! Gedraag je!” Zou het hebben gewerkt als die mevrouw tegen mij had gezegd: “Hou je mond en ga zitten!” Nee! Ik was waarschijnlijk uit mijn vel gesprongen!

Manier 2 – Snel toegeven, zodat ze maar rustig blijven: “Ok schat, jij krijgt dat ijsje. Hou maar die smerige broek aan.” Daar worden ze op dat moment in ieder geval stil van. Maar bereid je vast voor op nog harder geschreeuw de volgende keer dat ze hun zin niet krijgen (want deze keer werkte dat voor ze!)

En in het leven gebeuren soms dingen die je niet leuk vindt, waar je niks aan kan veranderen. Je verliest een wedstrijd, je krijgt niet de baan die je wou, je vriend maakt het uit. Hoe ga je daar effectief mee om? Die kleine momenten waarbij kinderen nu teleurstelling ervaren, zijn bij uitstek leermomenten, waarbij we ze kunnen leren dat ze dat vervelende gevoel wel aankunnen, ook al lijkt het alsof de wereld vergaat.

Hoe doe je dat dan? Je kunt beginnen met diep adem te halen om jezelf te kalmeren (buikademhaling). Daarna kijk je ze aan en zeg je op rustige toon wat jij denkt dat het kind voelt en wil: “ Je voelt je teleurgesteld, want jij wilde graag dát ijsje, noh?”. Zo laat je je kind weten dat je begrijpt wat er in hem/haar omgaat. Dan zeg je rustig: “Ja, dat is moeilijk, en je kan het wel aan.” Als de huilbui langer doorgaat of het volume verhoogd wordt, haal je weer diep adem en herhaal je kalm en meelevend: “Het is moeilijk en je kan het wel aan. Adem met me mee.”.

Ik heb dat die ochtend met mezelf gedaan. Ik deed driemaal een diepe buikademhaling om mezelf te kalmeren. Toen dacht ik: Ja, ik voel me teleurgesteld. Ik had me zo verheugd op dat webinar. Daarna voelde ik me beter en bedacht ik me dat ik nog een studieboek heb liggen. Ik besloot mijn ochtend door te brengen met dat boek en ik had een heerlijke effectieve ochtend!

Share

Geef een reactie