Positieve Intentie

Ruzie?

Heb jij ook van die grr-momenten dat je de ander wel kan schieten? Bijvoorbeeld met je man als hij niet doet wat je afgesproken had, of met je kind als ze weer zo ongeloofelijk brutaal doet, of met je collega die weer te laat is met data, enzovoorts. Op zulke momenten ben ik gauw geneigd om negatieve gedachten over de ander te denken. Bijvoorbeeld: Hij doet ook nooit wat! Ze is expres zo brutaal! Hij is gewoon niet geschikt voor dit werk! Met deze gedachten ben ik eerder geneigd straffen te gaan bedenken, eisen te stellen, of op boze toon ruzie te gaan maken. Constructieve oplossingen kan ik dan even niet bedenken en ik voel me rot.

Becky Bailey (www.consciousdiscipline.com) bedacht een vaardigheid om hier beter mee om te gaan: de Positieve Intentie. Zij geeft aan dat we eigenlijk niet weten waarom de ander iets doet. De negatieve gedachten die wij over ze denken zijn verzinsels van ons brein. We kunnen er dus ook voor kiezen om deze verzinsels positief of neutraal te laten zijn. Als we dat doen, kiezen we er bewust voor om de ander te zien als een goed persoon met de beste bedoelingen. Bijvoorbeeld: Mijn man was gewoon moe, hij wilde even rusten; mijn dochter wilde heel graag dat stukje lego hebben; en mijn collega wilde nog wat uitzoeken zodat ik met de juiste data mijn rapport kan afmaken.

Het klinkt makkelijk, maar ik vind het best moeilijk om een positieve intentie te bedenken op grr-momenten. Daarom bedacht ik de #25daysPositiveIntent challenge: 25 dagen lang heb ik elke dag geoefend met de positieve intentie bedenken én hardop uitspreken op grr-momenten. Ik ontdekte dat ik me met een positieve intentie makkelijker kon loskoppelen dat vervelende grr-gevoel. En daardoor kon ik weer makkelijker constructieve oplossingen bedenken. En binnen twee weken gebeurde dit: Zoon (9) was aan het spelen. Dochter (5) wilde ook meedoen en drong zichzelf al spelend aan hem op. Hij zei op geïrriteerde toon: “Hou op!”. Ik voelde me niet lekker en had er helemaal geen zin in. Ik zag mezelf alweer een kinderruzie om niks oplossen en dacht: O nee, niet weer. Kunnen ze nou nooit rustig samenspelen! Ik was duidelijk in een grr – moment, en even NIET in staat om een positieve intentie te verzinnen. Plotseling hoor ik onze zoon diep ademhalen en heel kalm zeggen: “Je wil met me spelen, he?” Dochterlief: Ja! Dan zegt hij even kalm: “Als je dat wil, vraag me dan”. Zij kijkt ‘m aan en zegt: “Mag ik met je spelen?”. Hij weer kalm: “Nee, ik wil even alleen spelen”.  Wauw! Mijn mond viel open, want ik had mijn kinderen hier niets over verteld, ik had er alleen zelf mee geoefend. En hij doet het gewoon! Ik heb dus ziek en al even de happy dance gedaan :-).

Share

Geef een reactie